و حال آن‌كه در اين زمين محلّى نبود كه او به آن‌جا برگردد و دانستم كه او از بندگان صالحين بود « 1 » . حكايت ديگر : نيز از آن جناب نقل فرموده كه ، وقتى لباس‌هاى عيال مندرس شد و از من مطالبهء جامهء نو داشتند و اين در ماه رمضان بود و دستم به غايت تهى و از قيمت آنها خالى . پس اعراض كردم چون اعاده كردند ، وعده دادم كه در عيد فطر خواهم گرفت . پس راضى نشدند و به اصرار خود باقى ماندند . فرزندم سيد حسن بىاطلاع من از بعضى اصدقا در بازار براى هريك از ايشان يك پارچه گرفت به نحو اختلاف ، براى بعضى پيراهن ، و براى بعضى زيرجامه و هكذا . چون شب اول ماه شوال شد صداى مردى از در خانه بلند شد كه اهل خانه را آواز مىكرد . پس يكى از فرزندان رفت نزد او بقچهء بسته‌اى به او داد و رفت . چون آورد و گشوديم ديديم رخت‌هاى اهل خانه است از بزرگ و كوچك برحسب قامت و مقدارشان سواى آن يك پارچه كه بىاذن من گرفته بودند كه در لباس هريك نبود و من جهت نقصان آن پارچه‌ها را از رخت‌هاى هريك ندانستم تا آن‌كه فرزندم سيد حسن به من خبر داد از آنچه كرده بود بدون اذن من پيش از آن « 2 » . الحسن بن هبة الله بن رطبة السوراوي « 3 » شيخ جمال الدين ، فاضل ، فقيه ، عابد ، صاحب تصنيف است . روايت مىكند از او ابن ادريس . الحسن بن يحيى بن الحسن بن سعيد الحلّي « 4 » فاضل ، عظيم الشأن ، والد محقّق ابو القاسم جعفر است . روايت مىكند محقّق از او .

--> ( 1 ) . كلمه طيبه ، ص 140 ( 2 ) . همان ، ص 128 ( 3 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 80 ؛ اعيان الشيعه ، ج 5 ، ص 390 ؛ رياض العلماء ، ج 1 ، ص 349 ؛ معجم رجال الحديث ، ج 5 ، ص 154 ( 4 ) . براى مزيد اطلاع ر . ك : امل الآمل ، ج 2 ، ص 80